Al bijna negen jaar werkt collega Charlotte in Amsterdam bij William Schrikker Jeugdbescherming & Jeugdreclassering, waar zij begon als jeugdbeschermer en inmiddels werkt als gedragswetenschapper. Na haar bachelor orthopedagogiek en daaropvolgende master forensische orthopedagogiek, was Charlotte nog niet helemaal zeker van de richting die ze op wilde. “Starten als jeugdbeschermer leek mij een goede manier om het vak in de volle breedte te leren kennen. Omdat je contact hebt met zoveel verschillende partijen, leer je de sector eigenlijk heel snel heel goed kennen. Zo ben ik bij WS JB&JR terechtgekomen. Ik heb hier gesolliciteerd, vervolgens hebben het werk en de doelgroep mij gegrepen, en sindsdien ben ik eigenlijk blijven hangen.”

Van boeken naar praktijk

“Tijdens mijn studie stond de theorie enorm centraal, maar ik voelde dat ik behoefte had om meer met de praktijk bezig te zijn. Ook dat was een overweging om mijn loopbaan te starten als jeugdbeschermer. In de jeugdbescherming kom je daarnaast veel gezinnen tegen die niet op jou zitten te wachten. Die ervaring had ik nog helemaal niet. Om dan toch een samenwerking op te bouwen, was een enorme uitdaging en tegelijkertijd heel leerzaam.”

“Dit vak leer je door te doen. Dat is het leuke eraan, maar het moet je wel liggen heb ik gemerkt. Je kunt veel situaties bespreken en voorbereiden, maar er is geen ‘dummy’ om op te oefenen en elk gezin is weer anders. Dat moet je gewoon ervaren. Tegelijkertijd krijg je bij WS JB&JR goede begeleiding en is er steeds meer aandacht voor een rustige opbouw van je caseload. Tegenwoordig is er een leerlijn van negen maanden en zijn er praktijkcoaches en teamondersteuners die je helpen. Dat maakt dat je echt kunt groeien in het vak.”

De kracht van samenwerking

Na ongeveer 2,5 jaar als jeugdbeschermer, besloot Charlotte toch de theorie weer wat meer te omarmen en aan de slag te gaan als gedragswetenschapper. Die functie heeft zij door de jaren heen zien veranderen. “Wat ik mooi vind aan mijn huidige rol als gedragswetenschapper, is dat ik nu nauwer samenwerk met de jeugdbeschermers. Eerder werd je als gedragswetenschapper vooral ingevlogen op beslissingsmomenten; nu ben ik veel meer onderdeel van het proces. Dat maakt mijn werk veelzijdiger en gelaagder. Ik ondersteun collega’s in gesprekken of denk mee over strategie, maar ik probeer hen zelf de regie te laten houden. Het geeft mij voldoening om samen na te denken, en dat een collega daarna verder kan met een plan dat we hebben uitgewerkt.”

“Ons werk is vaak een puzzel waarbij je steeds nieuwe stukjes ontdekt. Je hebt nooit alle informatie, maar stap voor stap ontstaat er een beeld. Het mooiste moment is als een zaak kan worden afgesloten omdat een gezin zonder ons verder kan. Dat geeft mij echt een gevoel van geluk, daar doe ik het voor.”

Doelgroep

Een groot onderdeel van het werken bij William Schrikker Jeugdbescherming & Jeugdreclassering is het werken met de doelgroep mensen met een Licht Verstandelijke Beperking. Hoewel dit voor Charlotte niet de directe aanleiding was om hier te solliciteren, was ze wel geïntrigeerd door deze doelgroep. Gaandeweg bleek het haar ook nog eens heel erg te liggen. “Wat mij vanaf het begin heeft geraakt, is dat je aan de buitenkant vaak niets bijzonders ziet aan deze doelgroep. Maar ze hebben wel een andere benadering nodig. Onze samenleving wordt steeds ingewikkelder en harder, met meer digitale drempels en minder persoonlijk contact. Juist dan is het belangrijk dat er begrip en ondersteuning is voor deze mensen en hun gezinnen. Ik vind het waardevol dat ik dat geluid kan laten horen en dat ik eraan kan bijdragen dat kinderen binnen deze gezinnen veilig kunnen opgroeien. Want met de juiste begeleiding kunnen kinderen echt heel goed bij deze doelgroep opgroeien.”

Amsterdam

Al sinds haar aanstelling in 2016 werkt Charlotte in regio Amsterdam. En ook dat heeft invloed op het werk. “Afspraken over jeugdzorg zijn bij de gemeente belegd. Daarom werkt het in elke regio, en elke gemeente, net weer anders. In Amsterdam werken we gezinsgericht. Dat houdt in dat je gezinnen begeleidt, in plaats van individuele kinderen. Dat kan invloed hebben op de werkdruk. Tegelijkertijd is er hier een breed netwerk van voorzieningen en een groter hulpaanbod dan in andere regio’s, waardoor je sneller de juiste ondersteuning kunt inschakelen. Bovendien zorgt het wijkgerichte werken in Amsterdam ervoor dat gezinnen uit je caseload vaak bij elkaar in de buurt wonen, wat het plannen makkelijker maakt. Ja het is intensief, maar de dynamiek en de mogelijkheden maken Amsterdam een interessante plek om te werken.”

Eigen invulling

“Hoewel ik dus nooit specifiek voor WS JB&JR heb gekozen, ben ik gebleven omdat ik het hier goed naar mijn zin heb. Er is ruimte voor kritiek, je mening wordt serieus genomen en er zijn volop mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen. Je kunt trainingen volgen, je registratie goed onderhouden en je krijgt de kans om je te specialiseren in onderwerpen die jou interesseren. Als jij bijvoorbeeld veel weet van hechtingstrauma, dan kun je daar zelf themabijeenkomsten over organiseren. Die vrijheid en eigen invulling maken dat je er echt veel van jezelf in kwijt kunt.”

“Daarnaast is er veel vrijheid om je werk zelf in te richten. We werken hybride, dus deels thuis en deels op kantoor. Dat combineer ik goed met mijn gezin met jonge kinderen. Er is veel vertrouwen en autonomie; ik beheer mijn eigen agenda en tijden. Natuurlijk in overleg met collega’s, die ook een groot onderdeel zijn van mijn werkplezier. De sfeer is heel goed. Er wordt heel veel onderling ook gelachen en mensen zijn er voor elkaar.”

Geluk

“Het is duidelijk dat dit werk veel van iemand vraagt. Je moet stevig in je schoenen staan, zelfstandig kunnen organiseren, flexibel zijn en verantwoordelijkheid nemen. Elke dag is anders; de ene keer is het rennen en de andere keer stilstaan. Maar juist die afwisseling maakt het zo boeiend. Je staat midden in de samenleving en bent een spil in het web van professionals en gezinnen. Je draagt bij aan een samenleving waarin ook mensen die net wat meer ondersteuning nodig hebben hun plek krijgen. En als dat lukt, dan voelt dat voor mij echt als geluk.”