Complexe casussen, betekenisvol werk, ruimte voor eigen regie en collega’s die voor je klaarstaan. Dat is werken als jeugdbeschermer in Team Flevoland. Kimberley en Kim vertellen over hun werk, hun team en wat hen iedere dag motiveert.
Een vak waarin je iets kunt betekenen
De stap naar jeugdbescherming was voor beiden geen vanzelfsprekende keuze. Kimberley werkte eerder binnen Justitie. Ze wilde graag met jongeren blijven werken en haar ervaring binnen het gedwongen kader blijven inzetten, maar was ook toe aan een andere werkomgeving. Toen ze kennismaakte met Team Flevoland, voelde de sfeer en manier van werken direct goed.
Kim maakte vanuit het wijkteam de overstap naar jeugdbescherming. Wat haar vooral aantrok, was de mogelijkheid om de stem van het kind centraal te zetten.
Dat is voor beiden een belangrijke drijfveer. Want achter iedere casus zit een kind, een jongere en een gezin. En juist wanneer situaties ingewikkeld worden, wil je als jeugdbeschermer iets kunnen betekenen.
“Er wordt vaak over kinderen gesproken. Maar als je vraagt: ‘Wat wil het kind?’, weet soms niemand dat. Ik wil juist degene zijn die ervoor zorgt dat een kind gehoord wordt”
Geen dag hetzelfde
Wie bij Team Flevoland werkt, krijgt te maken met complexe problematiek. Geen dag is hetzelfde en juist die afwisseling maakt het werk interessant.
De ene dag ben je bezig met een crisis, de volgende dag heb je een gesprek met een jongere of werk je aan de samenwerking rondom een gezin. Juist die afwisseling maakt dat je voortdurend moet schakelen, organiseren en regie voeren.
Daarbij krijg je als jeugdbeschermer veel vrijheid om je werk zelf te organiseren. Je plant je afspraken, bepaalt waar je werkt en houdt zelf de regie over je agenda. Dat vraagt verantwoordelijkheid en goede organisatorische vaardigheden, maar geeft tegelijkertijd veel ruimte.
“Wat ik geweldig vind, is dat ik mijn werk zelf kan plannen en organiseren. Die vrijheid zorgt ervoor dat ik mijn werk goed kan combineren met mijn leven. Dat geeft mij veel rust en voldoening”
Je hoeft het niet alleen te doen
Misschien wel het meest kenmerkende van Team Flevoland is de saamhorigheid.
Nieuwe medewerkers worden warm ontvangen en krijgen de ruimte om te leren, vragen te stellen en stap voor stap zelfstandiger te worden. In het begin ga je veel samen met een ervaren collega of supervisor op pad. Je krijgt zaken op je naam, maar staat er niet direct alleen voor.
“Je kunt echt bij elkaar terecht als dat nodig is, zonder dat je wordt afgerekend omdat je iets niet weet.”
Die betrokkenheid merk je ook als het spannend wordt. Eén van de meest indrukwekkende voorbeelden is de eerste uithuisplaatsing van een collega. De situatie liep behoorlijk uit de hand. Toch voelde zij zich daarna niet alleen.
Collega’s belden diezelfde avond om te vragen hoe het ging en of ze al had gegeten. De volgende ochtend werd opnieuw gevraagd of ze goed had geslapen.
Dat is Team Flevoland: je doet het werk zelfstandig, maar je hoeft het niet alleen te dragen.
Juist de kleine stappen zijn waardevol
Het mooiste aan het werk? Dat zijn niet altijd grote doorbraken. Juist de kleine stappen kunnen betekenisvol zijn.
Kimberley vertelt over een 16-jarig meisje die al jarenlang vastliep in het systeem en in eerste instantie helemaal niet met haar wilde samenwerken. Door tijd te investeren en regelmatig contact te zoeken, ontstond er vertrouwen.
Waar ze eerst niet wilde meewerken, belt ze haar nu zelf op. Soms om te vertellen hoe het gaat, soms om even te kletsen, maar vooral omdat ze weet dat ze bij haar terechtkan.
Het is geen verhaal waarin ineens alles goed gaat. Het is een jongere die grenzen blijft opzoeken en waarin situaties soms opnieuw lastig zijn. Maar het vertrouwen dat is opgebouwd, maakt het mogelijk om daarover met elkaar in gesprek te blijven.
Kim vertelt over een jongere die lange tijd vooral negatief werd benaderd. Door ook oog te hebben voor haar positieve kanten, zag zij haar steeds meer opbloeien.
Dat zijn momenten die het werk betekenis geven.
“Als kinderen de kans krijgen om hun positieve kant te laten zien en je die kant ook bij anderen onder de aandacht kunt brengen, geeft dat mij voldoening.”
Stevig in je schoenen, met oog voor het kind
Jeugdbescherming is niet altijd makkelijk. Je krijgt te maken met crisissituaties, complexe problematiek en soms weerstand van gezinnen of samenwerkingspartners. Je moet beslissingen kunnen nemen, grenzen stellen en stevig in je schoenen staan.
Maar stevig staan betekent niet dat je hard moet zijn.
Als jeugdbeschermer luister je naar het kind, houd je zicht op wat er nodig is en werk je samen met het gezin en andere professionals aan veiligheid, rust en perspectief. Soms zijn dat kleine stappen. Soms zijn situaties weerbarstig en lukt niet alles zoals je zou willen.
Juist dan is het belangrijk dat je betrokken blijft, blijft kijken naar wat wel mogelijk is en samenwerkt met de mensen om je heen.
“Je moet stevig in je schoenen staan, maar dat is juist om het kind steun te geven in zijn of haar stem.”
Past Team Flevoland bij jou?
Ben jij iemand die graag regie voert, verantwoordelijkheid neemt en energie krijgt van complexe situaties? Vind je het belangrijk om kinderen écht te zien en hun stem serieus te nemen? En zoek je een team waarin je veel vrijheid krijgt, maar tegelijkertijd altijd kunt terugvallen op betrokken collega’s?
Dan zou Team Flevoland bij jou kunnen passen. Bekijk hier onze vacatures en solliciteer:
